|
1915'te yaşanan trajedi ne kadar büyük olursa olsun, Ermeni diyasporasının bu trajediye saplanıp kalması hastalıklı bir durum. 90 yıldır “soykırım” diyor, başka bir şey demiyorlar. Siyasetleri, edebiyatları, müzikleri, resimleri, sinemaları, her şeyleri “soykırım” üstüne. “Soykırım” yiyip “soykırım” içiyorlar.
Çocuklarını “soykırım” davasıyla büyütüyorlar. Sanatçılarını, gazetecilerini, siyasetçilerini “soykırım” davasıyla yetiştiriyorlar. Esnaflarını, tüccarlarını, iş adamlarını “soykırım” davası için seferber ediyorlar. Fransa'dan Arjantin'e kadar her yerde, her zaman, her vesile ile “soykırım”ı ve sadece “soykırım”ı gündeme getirmek için canla başla çalışıyorlar. Canlarını, başlarını, Ermeni milletinin varoluşunu “soykırım” davasına kurban ediyorlar. “Bizim millet olarak soykırımdan başka bir şeyimiz yok” diyorlar adeta. “Soykırım”ı tanıtma gayretiyle geçen 90 yıla bir 90 yıl daha ilave etmeye hazır görünüyorlar. İcabında 900 senelerini harcamaya bile hazır görünüyorlar. Küllerinden dirilip kendilerini bir millet olarak yeniden üretmeye çalışmak yerine, tarihin derinliklerinde kalmış bir milletin acı hatırası olarak anılmayı seçerek, kendi kendilerine yazık ediyorlar. Hrant Dink bu duruma isyan edip 'Türklerle didişmeyi bırakalım, Ermenistan'ın esenliği yolunda çalışmaya bakalım' diye haykırmıştı, ama nafile… 1915'te Anadolu Ermenilerinin başına gelen büyük felaketin Doğu Anadolu'da Müslümanların başına gelen büyük felaketten kaynaklandığı, Ermeni çetelerinin Türklere ve Kürtlere ettiği fenalıklardan söz etmeden Türk-Kürt çetelerinin Ermenilere ettiği fenalıklardan söz etmenin fevkalade saçma olduğu gerçeği bir yana; 1915 meselesinin Ermeni soykırımından ibaret olduğunu kabul etsek bile, Ermenilerin bir millet olarak bütün varlıklarını 1915'in acı hatırasına armağan etmelerini anlamamız mümkün değil. Kendimizi onların yerine koysak da, “empati” yapsak da mümkün değil. İslam milleti / Müslüman halklar böyle trajedilerin üstesinden gelmeyi bilmeseydi, dünya çoktan durmuş olurdu! Haçlılar Sicilya ve Endülüs'te soyumuzu kırdılar, Anadolu ve Suriye'de de soyumuzu kırmaya teşebbüs ettiler. Rusların Türk boylarına (bilhassa Tatarlara), Çerkezlere ve diğer Müslüman Kafkasya halklarına uyguladığı soykırımların haddi hesabı yok. Fransızların Cezayir'de, Çinlilerin Doğu Türkistan'da, Yahudilerin Filistin'de, Ermenilerin Anadolu'da/Ermenistan'da/Azerbaycan'da, Sırpların Bosna-Hersek ve Kosova'da uyguladığı Müslüman soykırımı da malum. Soykırımcı Yahudilere, Ermenilere ve Sırplara Batı'nın verdiği dolaylı/doğrudan destekler de malum… Müslüman halklar olarak 1000 yıl boyunca sayısız soykırıma uğradık. Ne yapalım şimdi? Sabahtan akşama kadar ağıt yakarak mı geçirelim ömrümüzü? Zamanı mı durduralım? Soykırıma uğrayan her Müslüman halk, tarihin bir noktasına saplanıp kalsın mı? Faslılar, “Endülüs Soykırımı'nın hesabı sorulmadıkça şuradan şuaraya adım atmayız!” mi desinler? Cezayirliler, “1960'lara kadar öldürülen 2 milyon Cezayirli'nin intikamını almaktan başka varoluş sebebimiz yoktur!” mu desinler? Azeriler, “1992'de Hocalı'da soykırım yapan Ermenilerle ve onları destekleyen Ruslarla, Avrupalılarla, Amerikalılarla kıyamete kadar konuşmayacağız; Azerbaycan'ın yüksek menfaatleri öyle gerektirse bile düşmanla uzlaşmaya asla yanaşmayacağız!” mı desinler? Olur mu öyle şey? Gel gör ki Ermeni diyasporası ve onun dümen suyunda giden Erivan yönetimi, “Ermenistan'ın selameti Azerbaycan ve Türkiye ile iyi münasebetler kurmaktan geçiyorsa da, biz Azerbaycan ve Türkiye ile didişip durmakta ısrar ediyoruz. Varsın Ermenistan mahvu perişan olsun!” diyor. Demiyorsa da demeye getiriyor. Bunları söylerken 1915 kâbusunun olağanüstü dehşet derecesini göz ardı ediyor değilim… *** Yer darlığı yüzünden yazının devamı yarına kaldı.
 Bu yazıyı web sayfanızda alıntılayın | Görüntüleme sayısı: 292
|
Yazarlar 
