Bir lise öÄŸretmeni bir gün derste öÄŸrencilerine bir teklifte bulunur:

'Bir hayat deneyimine katılmak ister misiniz?'

ÖÄŸrenciler çok sevdikleri hocalarının bu teklifini tereddütsüz kabul ederler.

'O zaman, bundan sonra ne dersem yapacağınıza da söz verin'

ÖÄŸrenciler bunu da yaparlar.

'Åžimdi yarın ki, ödevinize hazır olun. Yarın hepiniz birer plastik torba ve beÅŸer kilo patates getireceksiniz!'

ÖÄŸrenciler, bu iÅŸten pek birÅŸey anlamamışlardır. Ama ertesi sabah hepsinin sıralarını üzerinde patatesler ve torbalar hazırdır. Kendisine meraklı gözlerle bakan öÄŸrencilerine ÅŸöyle der öÄŸretmen:

'Åžimdi, bugüne dek affetmeyi reddettiÄŸiniz her kiÅŸi için bir patates alın, o kiÅŸinin adını o patatesin üzerine yazıp torbanın içine koyun.' Bazı öÄŸrenciler torbalarına üçer-beÅŸer tane patates koyarken, bazılarının torbası neredeyse aÄŸzına kadar dolmuÅŸtur.

ÖÄŸretmen, kendisine 'Peki ÅŸimdi ne olacak?' der gibi bakan öÄŸrencilerine ikinci açıklamasını yapar:

'Bir hafta boyunca nereye giderseniz gidin, bu torbaları yanınızda taşıyacaksınız. Yattığınız yatakta, bindiÄŸiniz otobüste, okuldayken sıranızın üstünde, hep yanınızda olacaklar.'

Aradan bir hafta geçmiÅŸtir. Hocaları sınıfa girer girmez, denileni yapmış olan öÄŸrenciler ÅŸikayete baÅŸlarlar:

'Hocam, bu kadar ağır torbayı her yere taşımak çok zor.'

'Hocam, patatesler kokmaya başladı. Vallahi, insanlar tuhaf bakıyorlar bana artık.'

'Hem sıkıldık, hem yorulduk?'

ÖÄŸretmen gülümseyerek öÄŸrencilerine ÅŸu dersi verir:

'Görüyorsunuz ki, affetmeyerek asıl kendimizi cezalandırıyoruz. Kendimizi ruhumuzda ağır yükler taşımaya mahkum ediyoruz. Affetmeyi karşımızdaki kiÅŸiye bir ihsan olarak düÅŸünüyoruz, halbuki affetmek en baÅŸta kendimize yaptığımız bir iyiliktir'